Running isn’t just a sport...it’s part of my existence… 

Geboren in 1984. Zoon van een Nederlandse moeder en een Jamaicaanse vader.

Mijn naam is Patrick van Luijk en ik heb maar 1 doel, 1 missie en dat is de beste zijn. 

Mijn passie voor sport heeft eigenlijk mijn hele leven bezet. Vanaf dat ik klein was was ik al bezig met sport.  Zoals bijna elke jongen heb ik vroeger gevoetbald. En wat was het mijn droom om profvoetballer te worden. Nu zoveel jaren verder is het heel anders gelopen. Mijn moeder stopte mij op voetbal toen ik nog een f-pupil was. Ik begon mijn carrière bij de plaatselijke vereniging toen nog geheten: FC Bakestijn.

Na een jaar of 2 ben ik naar een andere club gegaan Xerxes geheten. In het verleden was dat echt een goede club. De club van de echte Rotterdammer Faas Wilkes. In de E1 wonnen we daar echt alles wat we ook maar winnen konden. Onverslagen hebben wij 2 seizoenen gespeeld totdat de groep uit elkaar viel. Een aantal jongens gingen naar Sparta samen met de coach en ik vertrok naar Feyenoord. De scouts bleken mij al vanaf de F’jes te volgen.

Ook hier een aantal jaar gespeeld, maar ik kon mij hier niet helemaal aarden. Nog een blauwe maandag gespeeld bij RVVH, totdat ik een open dag ging doen bij Dordrecht ’90. Ook hierbij ging ik voetballen in de C1 en voetbalde ik tegen mijn oude club Feyenoord, wie we overigens toen versloegen :D

Maar door al dat gevoetbal, nog meer gereis en veel trainingen ging mijn school eronder leiden en stond ik voor de keuze. School of voetbal. Daarnaast vond ik voetbal steeds minder leuk. De keuze gemaakt voor mijn school en voetbal stond vanaf toen op een laag pitje.  Het was tijd voor wat anders.

En de vechtsporten hadden mijn interesse gewekt. Totaal een jaartje of 3 gedaan, waarbij ik het meest geleerd heb en het hardst trainen was bij Sportschool Sleeswijk. Ninjutsu was the key. Geen grappen daar. Maar was dat wat ik wilde? Er werd mij aangeraden dat ik moest gaan sprinten, ‘want ik was snel’.

In eerste instantie dacht ik: 20 jaar en dan nog van sport gaan wisselen…maar na een paar keer doorzeuren was ik met een vriend naar een plaatselijke club gegaan en hebben we alle onderdelen gedaan. Van kogelstoten tot verspringen, en van hoogspringen tot speerwerpen.

Sprint was the finale event.

Vanaf dat moment was de verslaving aanwezig. In oktober 2004 is het vuur aangewakkerd. Vanaf dat moment ging ik twee keer in de week trainen. Bij lange na niet de trainingen die ik nu krijg, maar ik ging al een soort van aardig stuk. Sprinten was ik maximaal 20-30m gewend en dan is 100m aardig ver..Maar ik was de snelste van de club en dit smaakte naar meer. Op wedstrijden kreeg ik nog een zwaar pak slaag en aangezien ik niet van verliezen ben, ging ik op zoek naar wat anders en kwam ik bij Rotterdam Atletiek uit.

Coach Errol Esajas traint mij vanaf februari 2005. Een man met een hart van goud. Vanaf dat moment zijn de trainingen ook opgevoerd naar en kwam ik na 2 jaar atletiek op het EK te staan en na 4 jaar op de Olympische Spelen. Vanaf het moment dat ik de atletiekbaan opstapte is het snel gegaan en sta ik waar ik nu sta…