Is he…?…

Dat is de vraag die velen van ons toch bezig houdt. Bij deze weer een ‘snelle’ update.                                                                                    Net als de fundering in de buik van PvLuijk wordt hij steeds meer, beetje bij beetje, verenigd met de baan. 

De progressie

Waar het gebouw 1x per week op de baan stond, zo is hij nu weer 4x per week te bezichtigen. Waar hij 1x met coach Errol Esajas te zien was, zo is hij nu weer verenigd met zijn groep. Waar hij (zeer) rustig de dodelijke buikspier varianten op maandag opbouwt, zo worden er op woensdag steeds meer loop-scholings varianten op het programma gezet. Waar coach Errol hem af en toe liet communiceren met de buitenwereld, zo houdt Esajas hem steeds meer bij de les. 

“No pain, no Game”

Op de maandag kan PvL nog niet alles volledig meedoen. Hij kijkt om zich heen en ziet iedereen afzien tijdens de oefeningen. “Dat wil ik ook” denkt hij, waarop de groep hem dan raar aankijkt. Daar waar de fundering is gelegd in zijn buik, zo word er tijdens zijn loop-scholings trainingen ook flink gesleuteld aan zijn techniek.                                                                                                                                                   Tussendoor word er natuurlijk gerekt en gestrekt om alles lekker los te houden. Zo heeft ieder voordeel z’n nadeel. Maar als PvL zijn nadeel om gaat kunnen zetten in z’n voordeel zou het wel eens zo kunnen zijn dat jullie volgend jaar up2date gehouden gaan worden vanuit Beijing (China). Sprookje of werkelijkheid? Op de vraag of hij nog steeds veel last heeft van zijn lies tijdens de oefeningen en het pionnen werk antwoordde hij… “No pain, no Game”.

Dat is dus precies wat je nodig hebt om het vuur aan te houden. Met hartkloppingen kijken mensen toe naar hoe hij bezig is: “Komt hij terug…”, “Is hij weer te saboteren…”, “…of is hij deze keer echt niet te stoppen?” Al deze vragen worden met hun eigen tijd beantwoord. 

Don’t be scared to leave…You can come back…